Sredina međuratnog perioda, vreme je oko 1930. godine u srpskoj književnosti (što znači, sa piščevog stanovišta, i u književnosti Crne Gore kao njenom segmentu), predstavlja značajnu prekretnicu. Dušan Đurović se kao pisac javio u globalnom opisanom kontekstu da bi, intenzivnom i kontinuiranom pristunošću dospeo do pune afirmacije tokom tridesetih godina.

Pišući puno i javljajući se često, u početku, on se bavio sredinama u kojima je boravio i koje je poznavao – zavičajnoj (brđansko-crnogorskoj), bosanskoj i velegradskoj (beogradskoj), da bi se kao primarnoj veoma brzo okrenuo prvoj. Ovakva književna situiranost značila je za Dušana Đurovića u datom književno-istorijskom trenutku nedvosmislenu afirmaciju...