Značaj nastave srpskog jezika i književnosti vidljiv je iz cilja i zadataka koje nastavni programi za ovu nastavu određuju. Zbog potrebe njihovog usklađivanja sa opštim ciljem vaspitanja i obrazovanja, nastavni planovi se menjaju, koriguju i dopunjuju, ali bitni zadaci nastave ostaju isti u svim programima. Metodika nastave srpskog jezika i književnosti proučava specifične načine organizovanja i izvođenja te nastave, sa osnovnim ciljem da tu nastavu teorijski i praktično unapređuje.

„Interesantan je i tekst o poeziji Vojislava Ilića i uopšte kontekst koji gradi Pavle Ilić. On ne samo da sigurno poznaje srpsku poeziju XIX veka, već poeziju Vojislava Ilića osvetljava iz jednog novog ugla. Pri kraju knjige imamo tekstove o našim savremenicima. Zanimljivo je da, kad piše o savremenicima, Ilić traži one pisce na čijem delu najlakše može pokazati ono što je „upio“ proučavajući Andrićevu prozu. I kad piše o radoslavu Petkoviću, i kad piše o Milisavu Saviću ili pak o Jovanu Raduloviću, uvek je tu negde, slikovito da kažemo„hrastova greda u kamenoj ćupriji“ – odnosno legenda ili priča utkana u istoriju. – Milivoj Nenin, iz recenzije“.

Nijedan drugi pisac nije ovako široko zastupljen u našim školskim programima kao Ivo Andrić. Da u programima nemamo Andrića, od koga bismo saznali kako se pred nevoljama teši, čime tragičan udes može da se odgodi, kako zlo da se nadigra, nadmudri i pobedi?